Recenzja
Lesley Pearse - Gypsy
Kiedy ojciec Beth i Sama w tajemniczych okolicznościach odbiera sobie życie, dla rodzeństwa zaczyna się czas pełen wyzwań i szans.Zdani tylko na własną przemyślność i łaskę obcych ludzi nastolatkowie, bez opieki, bez pieniędzy, za to z bliskimi, którymi trzeba się zająć, muszą zmierzyć się z ludzką złośliwością, okrucieństwem i codziennymi dylematami. Z ich powodu tracą wszystko, ale zyskują szansę, żeby zacząć od nowa, jeśli nie w Liverpoolu, to po drugiej stronie oceanu.
„Gipsy” jest opowieścią o poszukiwaniu szczęścia i własnej drogi. Z jednej strony mamy tu romans, z drugiej ciekawą opowieść obyczajową o losach, jakich doświadczyło wielu mieszkańców Wielkiej Brytanii, Irlandii, Włoch czy Polski, którzy zdecydowali się emigrować do Ameryki. Porzucenie domu oznaczało wielką niewiadomą, ale i ogromną szansę, jaką dawało nadal kształtujące się pod koniec XIX wieku społeczeństwo Stanów Zjednoczonych, jego ziemie i miasta, a także odkryte na Alasce złoto.
Ale „Gipsy” to również bardzo kobieca opowieść o kobiecych rolach, ograniczeniach, poszukiwaniach i aspiracjach. Młoda dziewczyna musi w męskim świecie radzić sobie z konwenansami i cały czas wybierać. Kiedy postanawia zarabiać na życie grą na skrzypcach w podejrzanych lokalach, traci możliwość osiągnięcia statusu damy, ale zyskuje swobodę, jakiej może jej pozazdrościć niejedna współczesna kobieta. Choć wiele się przez ostatnie ponad 100 lat zmieniło, nadal tym co najbardziej nas napędza jest pasja i miłość. Mogą jednak prowadzić do szczęścia tylko wówczas, kiedy naprawdę kierujemy się głosem serca.
Książka napisana jest bardzo prostym językiem. Początkowo ta schematyczność wręcz razi. Potem jednak, kiedy akcja się rozwija i przywiązujemy się do bohaterów, ten aspekt lektury traci na znaczeniu. Sprawia za to, że powieść czyta się płynnie i jednym tchem.
