Nie spodziewałem się fajerwerków. Lekturę rozpocząłem jakby od niechcenia, czekając na nocny pociąg do Krakowa. Nawet nie zauważyłem, kiedy pociąg dojechał do celu. Bynajmniej nie przerwałem czytania książki z tak błahego powodu. Kolejny rozdział połknąłem w autobusie, a jeszcze jeden w domu. Powieść Wrońskiego wciągnęła mnie do reszty. Położyłem się spać dopiero po dotarciu do ostatniej strony. Była 10 rano.

Autor w niezwykle realistyczny sposób odmalowuje realia Lublina lat 30. Miasta brudnego, zabiedzonego i tonącego w przestępczości. Krótko mówiąc, odczuwającego wszystkie konsekwencje światowego kryzysu gospodarczego. Głównym bohaterem ksiązki jest niedawny szef pionu śledczego miejscowej policji, który właśnie podpadł przełożonemu i w efekcie wylądował na stanowisku komendanta posterunku w dzielnicy żydowskiej.

Fabuła rozpoczyna się od usilnych starań komisarza Maciejewskiego, szukającego sposobu, by wrócić na dawne stanowisko. Szybko jednak próby te zostają przesłonięte przez nawiązującą do realnych wydarzeń intrygę, w której Maciejewski jest zarazem śledczym, jak i... narzędziem.

Marcin Wroński prezentuje Lublin lat 30. z wyczuciem historyka. Interesuje go nie tylko życie ludzi, ale także język, problemy codzienności, aspekty ówczesnej polityki. Widać, że autor sporo czasu poświęcił badaniom nad epoką, lekturze międzywojennych czasopism, a nawet przyswojeniu podstaw języka jidysz. Oczywiście popełnia pewne błędy, ale są one rzadkie i nie uprzykrzają w żadnym razie lektury. „Merytorycznie” jest to jedna z najlepszych powieści historycznych, jakie miałem okazje czytać.

Tempo akcji rośnie wraz z kolejnymi stronami. Około 200 strony fabuła osiąga punkt szczytowy, a autor zręcznie ukrywa przed czytelnikiem jej rozwiązanie. W efekcie to nie tylko książka o realiach ówczesnej rzeczywistości, ale także niezły kryminał.
(...)


Recenzja: Kamil Janicki, Histmag.org