Recenzja
Kathy Reichs - Kości w proch
Gdy Tempe wróciła po miesięcznym urlopie do swojego biura, znalazła w nim kilka wniosków z prośbą o ekspertyzę. Dwa pierwsze formularze pochodziły z policji miejskiej. Na terenie budowy wykopano kości - poproszono o ustalenie, czy są to ludzkie szczątki, a jeśli tak - określenie wieku, wzrostu, płci, przyczyny śmierci i tym podobnych rzeczy. Krótko mówiąc: typowa praca antropologa sądowego. Druga sprawa dotyczyła pożaru domu, w którym znaleziono spopielone zwłoki. Zadaniem Tempe było ustalenie, czy zwęglone szczątki należą do 93-letniego mężczyzny mieszkającego w tym domu. Trzeci wniosek to prośba o dostarczenie jakichkolwiek informacji o niezidentyfikowanej kobiecie. Niebawem pojawi się jeszcze jedna sprawa do wyjaśnienia. I to na niej właśnie Tempe skupi całą swoją uwagę. Nie dość, że to bardzo zagadkowa historia, to szybko nabierze osobistego charakteru dla doktor Brennan. Nie bez powodu będzie ona uważała, że czaszka, którą dostarczył znajomy inspektor, może należeć do jej zaginionej kilkadziesiąt lat wcześniej przyjaciółki...
"Kości w proch" to niezwykle tajemnicza powieść, w której co chwilę pojawiają się kolejne znaki zapytania, a z pozoru oczywiste, wydawać by się mogło, tropy i rozwiązania okazują się mylne. Niemal każdy z czterdziestu rozdziałów kończy się w taki sposób, że z wypiekami na twarzy przechodzi się do następnego. A gdy lekturę trzeba na jakiś czas przerwać, ogromne niezaspokojenie dopada człowieka. Tak, Reichs znakomicie buduje napięcie. Obiektywnie rzecz biorąc w książce tej nie można się do niczego konkretnego przyczepić. Opisy i dialogi są zupełnie w porządku - nie przeszkadzają (jak to dość często bywa w tego typu literaturze), poszczególne elementy układanki idealnie do siebie pasują, niewiadome są odsłaniane stopniowo, wszystko jest logicznie wytłumaczone. Nic więc dziwnego, że Amerykanka zdobyła tak wielką popularność na całym świecie. Dbałość o szczegóły charakteryzuje nielicznych pisarzy i to właśnie oni osiągają wymierny sukces. (...)
